«Αποδημητικά πουλιά»

Σαν νιογέννητα μοιάζουν πουλιά

που εξαναγκάστηκαν να πετάξουν

μέσα σε σκληρή καταιγίδα

 

ατσάλωσαν το ράμφος και τα φτερά

ακόνισαν τα νύχια για να γραπώνονται

με ασφάλεια στους ανέμους

 

σφάλισαν διπλά στα σωθικά την καρδιά

ν’ αντέχει στην παγωνιά του καιρού

και πετάνε σε σύννεφα μοναξιάς

 

σ’ έναν ουρανό που δεν χορταίνει την επιθυμία

σ’ έναν ορίζοντα που έσβησε τα όνειρα

σ’ ένα αύριο που μοιάζει επανάληψη

 

μα δες, αλλάζουν τα μάτια τους

όταν του ήλιου οι ακτίνες

σαν χάδι ψηλαφίσουν τα φτερά τους

 

και μικρά γυαλιστερά πετράδια

λαμπυρίζουν στα μάτια τους

μα δες, ένας ολάκερος φωτεινός ουρανός

λάμπει στο πρόσωπό τους

 

τι κι αν έπεσαν

τι κι αν κόπηκαν

τα φτερά τους χιλιάδες φορές

βρίσκουν ούριο άνεμο

όταν επαναπροσδιορίσουν

την πυξίδα τους στον κόσμο

βρίσκοντας τη θέση τους σ’ αυτόν.  

«Ελεύθερες ψυχές»

Κάποια κλειδωμένα σώματα

ζουν σε ελεύθερες ψυχές

ανασαίνοντας αξιοπρέπεια

μάχονται για τα δικαιώματα

που υπάρχουν απ’ το χθες

κόντρα στου καιρού τα κελεύσματα

που τους κλέβουν τις φωνές.

Μια βαθιά υπόκλιση τους οφείλουμε

όλοι όσοι καλόβολα τους κρίνουμε…

Αυτοί οι μαθητές της ζωής

στα θρανία του δεύτερου σχολείου

ατσαλώνουν απ’ το οξυγόνο της αλλαγής

και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να τους κλέψει

τα υλικά μιας νέας αρχής.

«Είναι κάποιες στιγμές»

Είναι στιγμές

που θες να σταματήσει ο χρόνος,

οι ώρες να πάψουν να μετρούν,

οι άνθρωποι σκιές να γίνουν

τα λόγια να σιωπούν

ο κόσμος να γυρίζει αδιάφορος

κι εμείς να στεκόμαστε αόρατοι

με μάτια λόγχες που φωτιές ανάβουν στο μυαλό

γεννώντας μια τρέλα χωρίς αρχή και τέλος ...

μια τρέλα που μοιάζει πάντα να σου ανήκε

που μοιάζει να βρήκε το σπίτι της

μα που οφείλεις να της κλειδώσεις την πόρτα

να κρυώσει στον παγωμένο αέρα

κι έτσι να φορέσει τη φορεσιά της λογικής

για να χωρέσει κάπου στον κόσμο.

«Σκλάβος στα παραμύθια»

Μαζεύω στην χούφτα μου στιγμές
σαν αστερόσκονη σκορπάνε στον αέρα
γλιστρώντας στου χρόνου τις ρωγμές
κάθε πρωί μου λένε καλημέρα.

Σαν σταθώ στου ήλιου το γέρμα
σαν άτι καλπάζει η σκέψη
φορά η καρδιά της αγάπης το στέμμα
ξυπόλυτο βασιλιά να με στέψει.

Δεν πίστεψα τα λόγια που σου είπα
ζωγράφιζα στα μάτια σου μια λύπη
ας φώναζαν τα χέρια σου αλήθεια
εγώ χαιρόμουν για τη νίκη.

Στο δικό μου το κάστρο βασιλεύει σιωπή
στο δικό μου ουρανό δεν έχει αστέρια
αν μιλούσαν τα θέλω θα γινόταν γιορτή
θα χανόταν η νύχτα μες τα δυο σου τα χέρια.

Πριν κλείσει η νύχτα τα μάτια
σαν ψίθυρος έλα κι απόψε
σκέπασε τα βλέφαρά μου με χάδια
την ανάσα μου έλα και κόψε.

Δεν μπορώ να δω το πρόσωπό σου
φώτισε ο ήλιος την αλήθεια
ντρέπομαι το χαμόγελό σου
γιατί σκλάβος αιώνιος θα μείνω στα παραμύθια.

"Άτιτλος ήχος της βροχής"

«Στο φινάλε του χθες»

Μια παλιά ιστορία

πειρατών αλητεία

μια ιστορία στο χθες

αγκυλώνει αισθήσεις            

και αφήνουν ρωγμές

λαθεμένου καιρού οι εκκλήσεις.

Το μυαλό θολώνει

και θυμώνει, θυμώνει

σαν θυμάται το χθες

σε γιορτής μεγαλεία

φάροι σε χτισμένες σιωπές

σκοτεινιάζουν τα πλοία

σαν φωτίζουν ματιές.

Γυρισμού σωτηρία σε αγάπη παλιά

δεν υπάρχει σαν ο έρωτας κάνει βήματα νεκρά.

Σαν τα μάτια σηκώνει

και τα χέρια απλώνει

εισιτήριο συγνώμης

να ζητήσει ξανά

στο φινάλε τα χέρια του μένουν

ξένα και αδειανά. 

"Αλυσίδα"

Κάθε ήχος της σιωπής σου

γράφει τους φθόγγους της απουσίας μου

Κάθε μάσκα της άρνησής μου

στήνει τις φράσεις της άμυνάς σου

Κάθε μύχιος φόβος σου

παρασέρνει το παρόν σου στο κενό μου

Κάθε βουβή κραυγή μου

μαστιγώνει το πόνο σου

Κάθε μυστική ευχή σου

χτίζει τα βραδινά όνειρά μου

Και ξυπνώντας η προσευχή μου

αγκαλιάζει την πρωινή ανάσα σου.

« Τυφλή σκέψη…»

Δεν είναι τα μάτια σου

που χάραξαν διαδρομές στη σκέψη μου

Δεν είναι τα χείλη σου

που σαν χάδια διάβηκαν το κορμί μου

Δεν είναι τα χέρια σου

που ψηλάφισαν αδρά τις αισθήσεις μου

Δεν είναι το σώμα σου

που γίνηκε αγκαλιά της φωτιάς μου

Δεν είναι η φωνή σου

που σαγήνευσε τα πάθη μου

Δεν είναι οι νύχτες σου

που φώτισαν τις μέρες μου

Δεν είναι τα ψέματά σου

που τα έκανα αλήθειες μου

Δεν είναι οι φόβοι σου

που έγιναν διώκτες μου.

Είναι όλα όσα νίκησα σε μένα

για να φτάσω σε σένα

και να νιώσω χαμένη χωρίς εμένα

να προχωρώ και να αντέχω για εσένα.

"Θεριό"

Σε έφτασα μισεύοντας το χρόνο

κι έθρεψα καρπούς μιας νιότης

κρυμμένης σ’ ένα απόσταγμα του νου

ζητώντας της μοίρας πληρωμή

με κάλπικες ευχές που είπες ένα βράδυ.

Μικρό θεριό  μεγάλωνα

κρυμμένο πόθο της ψυχής

που πάγωσε σε χιονισμένη πόλη

και κάθε άνοιξης τη νύχτα παραβιάζει

τ’ απόρθητα παράθυρα της σκέψης.

Έμαθα, έμαθες, έζησα, έζησες

νικητές στο βάθρο ηττημένοι

να σέρνονται γυμνοί μ’ ακάνθινο στεφάνι

κάδρο στα μάτια της καρδιάς

που κλείστηκε καλά σε άγνωστο λιμάνι.

Μούσες πολύβουης πολιτείας

κατακρημνίζονται σ’ άνισο αγώνα

μια κι η φωνή τους δε φτάνει

σ’ ανθρώπων ώτα τώρα που

η σιγή γίνηκε του κόσμου τρόπος. 

«Στης ψυχής το μέσα»

Στης βροχής το ταξίδι οι αναμνήσεις ανασαίνουν

σαν υδάτινες φιγούρες χαϊδεύουν το τζάμι

κι η πνοή τους ζωγραφίζεται παγωμένη νεκρή.

 

Στης λήθης τον ουρανό οι αισθήσεις γεννιούνται

σαν άψυχα κορμιά τριγυρίζουν τη νύχτα

κι η δίψα τους χάνεται στο διάβα της αυγής.

 

Στη λαχτάρα των ματιών θυσιάζεται η αλήθεια

σαν υπόσχεση του «πάντα» του, «τώρα», του «ποτέ»

πεφταστέρια που στοιχειώνουν τις πρωινές καλημέρες.

 

Δροσερές βρόχινες στάλες ταξιδεύουν το νου

και η ματιά χαμηλώνει στης ψυχής το «μέσα»

για να κρύψει το πάθος που καίγεται

στης σιωπής το θανατηφόρο μονόλογο.

ΕΠΈΣΤΡΕΨΑ...ΜΕ ΕΥΧΕΣ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ !

Καλές γιορτές με υγεία και ανιδιοτελή αγάπη να ξεχειλίζει από κάθε σας πράξη...μέρες που είναι το έχουμε υποχρέωση... Εύχομαι σε όλους να πραγματοποιηθούν οι πραγματικές και πιο ποθητές ενδόμυχες ευχές που θα φέρουν αληθινή ευτυχία μέσα από μικρά καθημερινά έπαθλα ανθρώπινης κατάκτησης! Καλύτερη να αποδειχτεί η επόμενη χρονιά στα μάτια όλων!

«Κι αν…»

Κι αν δεν σε κοιτούσα

Θα ’θελα να με είχες δει

Κι αν δεν σε είχα βρει

Θα ’θελα να με είχες συναντήσει
Κι αν δεν είχα μάθει

θα ’θελα να μου είχες πει
Κι αν δεν είχα θυμό για σένα,

θα ’θελα να ’μουν θυμωμένος για πάντα μαζί σου
Κι αν δεν γεννιόμουν με σένα,

θα ευχόμουν να είχα πεθάνει μαζί σου.

" Ώρες"

Φωνάζεις στης μοίρας το χθες

κοιτάζω πως σβήνουν οι φωνές

μοιράζεις σχήματα και σιωπές

αδειάζω το νου απ’ τις μνήμες

σωπαίνεις και φεύγει ο καιρός

δακρύζω σαν μένεις μονάχος

αγάπη που πήγε ν’ ανθίσει

μια λύπη φωλιάζει στα στήθη

μελωμένο μαχαίρι

με λαβίδα δικό σου χέρι

σημαδεύεις στοχεύεις

μετανιώνεις και φεύγεις

οι ώρες αγριεύουν

στης νύχτας τον ίσκιο

θεριά που παλεύουν

να σπάσουν της αγάπης το μίσχο.

Στοιχειώνουν οι λέξεις

το νου του χειμώνα

σαν σπινθήρες ανάβουν

κρυμμένες αισθήσεις στο χώμα.

«Τα κάστρα της σκέψης»

Στο όνειρο γινήκαμε δραπέτες 

σαν θόλωσε τα μάτια ο νους της αρπαγής

κι οι μνήμες μας στεφθήκανε αφέντες

να τριγυρνούν στης σκέψης τα κάστρα ολημερίς.

Σε ξεχασμένο ταξίδι ναυαγοί

ξοδέψαμε της νιότης την ελπίδα

απόκληροι μιας μάχης στη σιωπή

μας κλέψανε του χρόνου τη κλεψύδρα.

Σε υπόσχεσης το άδηλο σχήμα

με της κάλυψης το ψέμα για τροφή

χτίσανε του αύριο το θύμα

να θωρεί του κάτω κόσμου τη ζωή.

  

Απόρθητες σαν είναι της σκέψης οι πύλες

παραμονεύουν για δες προδότες φυγάδες
βιαστείτε να μπείτε στις νέες σελίδες
θα γραφούν απ΄ του κόσμου τους νέους ραγιάδες.

«Ενδοσκόπηση»

Αγκαλιά μου μια θλίψη
βουτάει το πρωινό
σ’ άδειας ποδιάς το δείλι
κι ανασταίνει χαράς τη ροδαυγή
κέρινη φλόγα στης σιωπής το κρύο
να πεθαίνει και να ζει.


Αγκαλιά μου μια απουσία
σημαδεύει το χρόνο
στο πίνακα παράλογου ονείρου
μαθητεύει η προσμονή
σαν χάρτινος πύργος στην άμμο

να πολεμά να σωθεί

"Φθινοπωρινή βροχή"

Μικρή ατσάλινη
της νιότης βροχή
πάθος που χύνεται
στ' ουρανού το περβάζι
συνάζει θωριές αλησμόνητων ήχων
...ζαλίζει πεθυμιές
αλλοτινών συλλογισμών
συννεφοσύλλεγμα κάποιας θλίψης
που έφερε στα μάτια της μέρας
το φθινόπωρο νωρίς
με κρυστάλλινες δροσοσταλίδες
παιχνιδίσματα στα πέταλα των λουλουδιών
ένα αντίο νοσταλγικό
στη δύση του καλοκαιριού
ντυμένο με τα χρώματα
μιας άλαλης αυγής
κάποιου αναστεναγμού.

"Διπλή μοναξιά"

Σαν χνάρι ακαθόριστο
της θύμισης η ώρα
μοιάζει ν' αργοπεθαίνει
το φως στη παγωνιά.


Καράβι ακυβέρνητο
σε έρωτα τυφώνα
φτάνει να ανασταίνει
το πόθο κάθε αυγή.


Δυο μάτια φύλακες
πυξίδες στο σκοτάδι
κρύβουν τον κλέφτη ήλιο
συνομιλούν με τη σιωπή.


Ρότα ανεξερεύνητη
που χάραξε ευθύς
της μοίρας η στιγμή
συνεπιβάτη κέρδισα
σε μονοθέσιο σκαρί.


Σάρκινο ρούχο να φορώ
κάθε που ο νους
στα βήματά σου τρέχει
κι η νύχτα μάγισσα θαρρώ
μια υποκρίτρια σε θέατρο φθηνό
να με ξυπνά απ' τ' όνειρο.

"Παράλληλες ευθείες"

Ανοίγω τα μάτια στο σκοτάδι

ανοίγεις τα μάτια στο φως

στο σταυροδρόμι της μέρας

χωρίζουν οι δρόμοι του χτες.

Σαν παράλληλες μοιάζουμε ευθείες

που κλειδώθηκε η ρότα στο χρόνο

μετερίζι ποινής αναγκαστικής πορείας

που δικάστηκε η μοίρα με πόνο.

Παλλόμενο κύμβαλο της μνήμης η θωριά

ακριβό αντίβαρο, ήλιος στη συννεφιά

μικρός δορυφόρος των ματιών σου το φως

απομένω, σε σκέφτομαι πως ζεις μοναχός.

Ανασαιμιά μου, η εκπνοή των λυγμών σου

της καρδιάς μου ο χτύπος, μονομάχος των φόβων σου

η κραυγή της ανάσας σου, οδηγός μου στ’ όνειρο

η σιωπή της καρδιάς σου, δάκρυ μου άνυδρο.

«Αίολη ρότα»

Πλημμυρίζει ο νους

από ναυάγια ηλεκτρισμένα

ακίνητη η πυξίδα

σε ταξίδια χιλιοειπωμένα.

Ρότα αίολη

στου κόσμου το βυθό

κάθομαι στην κουπαστή

κι αγναντεύω της σειρήνας τον καημό.

Χρυσά και μαλάματα

στην άκρη μιας ακτής

γίνηκαν άμμος

μάρτυρες μιας καθωσπρέπει φυλής.

Αφήνει τ΄ αγέρι

μήνυμα στον ουρανό

σ’ ένα μικρό αστέρι

που κρατάει της φωτιάς το θυμό.

Μες τα βήματα της λάμψης

μιας ματιάς στα πεταχτά

χάθηκε ο μίτος της σκέψης

στης μοίρας τα λευκά πανιά.

«Δίχτυ λέξεων»

Ακραιφνής πόθος
λάμνει στης μέρας το φως
και κάνει το ψέμα

αλήθειας φυγά
ακούραστη έξη

της νύχτας θωριά
με μάτια θολά

με χέρια δεμένα

όνειρα σφαλιστά

στο κάστρο της σκέψης
στων λέξεων τα δίχτυα

πιασμένα πουλιά
λαβώθηκε η μοίρα

στέργει τη μοναξιά!