" Έκπτωτα όνειρα "

Κάθε μέρα που περνά, αλλοιώνει την υφή των χάρτινων ονείρων, σβήνεται το μελάνι, κιτρινίζει το χαρτί, θρυμματίζεται στο φύσημα του ανέμου. Έπαψε πια το μελάνι να γράφει λέξεις και να τις ντύνει με τα χρώματα του ήλιου. Έκπτωτοι άγγελοι λαχταρούν τα επίγεια είδωλα, εύχονται της φωτιάς το άγγιγμα, πνοή να δώσει σε νεκρά σήμαντρα και αυτά να χαρίσουν βροχές στης γης το χώμα που ανασαίνει ακόμα. Ανασαίνει άραγε ακόμα; Επιθυμεί να ανθίσει η καμένη γη, που ποτίστηκε με δάκρυα, και έπνιξε κάθε ανθό που δειλά άνοιξε τρυφερά πέταλα ζωής; Σαν δυο μάτια που δεν είδαν τον κόσμο, κι ας γεννήθηκαν σ΄ αυτόν. Σαν δυο χείλη που διάλεξαν για ευαγγέλιο τη σιωπή, κι ας τους χάρισαν λαλιά. Σαν το σώμα που δεν ένιωσε ποτέ και έμεινε στη σκιά να ποτίζει με υγρασία πόθους μιας νιότης που δεν αφέθηκε να ζήσει. Μελαγχολική διάθεση φυγής απ’ την πραγματικότητα απαλύνει το πόνο της ψυχής που λαχτάρισε να ανοίξει φτερά να πετάξει. Μάτια υγρά καλούν αγγέλους να ακούσουν το τραγούδι τους, και οι νότες θα φτιάξουν μορφές που μένουν χαραγμένες στο μυαλό, κι αυτές θα φτιάξουν το δικό τους μύθο που βρίσκει την αλήθεια του στο κόσμο των παραμυθιών.

"Ερωτική συμφωνία"

Καρδιά μου το ακούς, τραγούδι σειρήνων, μελωδία αγγέλων μοιάζει, σαν καπνός που ανεβαίνει στο σκοτάδι και φιγούρες φτιάχνει, παιχνίδισμα μυστικό αλαφροΐσκιωτου ξεσηκωμού των αισθήσεων. Καρδιά μου το ακούς, σαν το σινιάλο, απ’ το μουράγιο, των καραβιών, που ξανοίγονται σε μακρινά πέλαγα με ρότα τον άνεμο και μια θάλασσα τύχη, κάλπικη φορές…που άραγε να αράζουν οι ψυχές; Απάνεμο λιμάνι ουτοπίας, χωρίς το σάλεμα των αέρηδων…όλα μουντά, σκέτα, άψυχα...χωρίς πάθος ζωή δεν ανασταίνεις. Καρδιά μου το ακούς, ο ψίθυρος έγινε φωνή, άηχες κραυγές, που γίνανε λέξεις , σχημάτισαν εικόνες, μου γνέφουν κοντά τους…λέξεις αιχμάλωτες μιας παράξενης ελευθερίας…σμιλεύτηκε με πόνο. Καρδιά μου το ακούς,…απόηχος, σαν πρωτόγονος ρυθμός ινδιάνικης φυλής…κάλεσμα ερωτικό…σημάδι που χαράζεται ανεξίτηλα…νοητή συντροφιά της ημέρας…ζωντανή απουσία της νύχτας…απουσία …είδωλο μορφής που χάνεται ανάμεσα σε φωνές και γέλια…άκου…άκου καρδιά μου, θα ’μαι κει να σου κρατώ το χέρι…άκου… η ζωή τραγουδά…ερωτική συμφωνία της φύσης … άκου...

«Κραυγή»

Κλωνάρι που τσάκισε

του ανέμου η ανάσα

είναι η ζωή μου κλεισμένη

στης αβύσσου τα κάστρα

λεπίδι ο καιρός

γερνάει τις στιγμές

μαχαίρι ο λυγμός

καρφώνει τα μάτια

απ΄τα λόγια του χθές.

«Ψέμα»

 

Το ψέμα ζει σε σκοτεινές στοές μεγαλώνει κατατρώγοντας ψυχές. Ένας δαίμονας με μανδύα πορφυρό ξεριζώνει καρδιές θυσία σε θεό σκοτεινό. Σοκάκια ζωής σε βρώμικη πόλη που ούτε το νερό της βροχής δεν ξεπλένει. Καταραμένος ο ήλιος που ξεψυχά στου σούρουπου την άκρη ανήμπορο το βλέμμα του να νιώσει την αγάπη. Πόρνες οι επιθυμίες ανασταίνονται σε εφήμερα πάθη κι ένα κενό κραυγάζει στης ψυχής τα βάθη. Το παραμύθι έριξε την αυλαία κι ο υποκριτής υποκλίθηκε στη δόξα του μοιραία. Εύγε κραυγάζει η πλατεία χωρίς κάθαρση σε ημιτελές αρχαίο δράμα τι τραγική ειρωνεία!

" Θέλω..."

 

Θέλω να γίνω η φωτιά στο κορμί σου 

να καίγεται κάθε σούρουπο ως την αυγή. 

Θέλω να γίνω το φως στα μάτια σου 

να φτιάχνω τις εικόνες του πόθου σου.

Θέλω να γίνω η ανάσα του πρωινού 

που σε μαγεύει και σε κάνει να ξεχνάς. 

Θέλω να γίνω ο αναστεναγμός που ξεψυχά 

στο άγγιγμα ενός φιλιού σε ένα κορμί που καίει. 

Θέλω να γίνω το σήμερα και το αύριο 

σε ένα κόσμο φτιαγμένο από μας. 

Θέλω να είμαι η προσμονή και η απορία σου 

το άγνωστο και το οικείο που ζωντανεύει. 

Θέλω να είμαι η θύμηση και η νοσταλγία σου 

το μαρτύριο και η λύτρωση σε μια μάχη εραστών. 

Θέλω να είμαι το άπειρο πλεγμένο στα χέρια σου 

ντυμένη με το πάθος της στιγμής που είναι παρελθόν. 

«Όνειρο θαλασσινό»

Στης κουπαστής το κύμα πιαστήκαμε σφιχτά

αφήσαμε τα μάτια να ταξιδέψουν σε όνειρα τρελά

φουρτούνες θάλασσες μας έμαθαν κολύμπι

και το φεγγάρι βάλαμε στις βόλτες μας στολίδι.

Σ’ ερημονήσι βγήκαμε απ΄ το κόσμο ναυαγοί

παλέψαμε την ερημιά κι ορίσαμε του έρωτα τη γη

κάτω από φοινικόδεντρα πλέξαμε της αγάπης ιστό

και ξεδιψάσαμε τη μοναξιά βρίσκοντας της ζωής το σκοπό.

Θάλασσες αρμενίσαμε στην απλωσιά του νου

πειρατές διαφεντέψαμε κάποιου σκοτεινού δειλινού

σημαία ορθώσαμε ψηλά, εικόνα απ’ τα ταξίδια του χθες

κι ονειρευτήκαμε στεριές στου φεγγαριού τις γειτονιές.

Η ώρα του πρωινού σε λιμάνια μας βρήκε ενός άλλου καιρού

σαν δυο καρδιές βρεγμένες απ’ τα κύματα του γιαλού

κουρσέψαμε τα λάφυρα της νιότης του έρωτα

κι αφήσαμε το καράβι μας να ταξιδεύει στα πέλαγα.

"Περίπατος γύρω απ΄τ'ασημένιο φεγγάρι "

Αφήνω σκόρπιες τις λέξεις

να φτιάξουν του πόθου ταξίδι

με οδηγό τον άνεμο

να σκορπίζει αισθήσεις στης νύχτας το φως.

Εγκατέλειψα τα θέλω στο νησί της λογικής

αιώνια ναυαγοί να βασανίζουν μια σκέψη.

Λαχτάρισα στης θάλασσας το κύμα αφημένα αρώματα χρώματα

που η παλίρροια τα πήρε μακριά .

Φόβος ανείπωτος έκρυψε της ψυχής επιθυμίες

χαμένος νικητής η ζωή

τριγυρνά στα σκιερά σοκάκια

μιας άγνωστης πόλης

εκεί συχνάζουν όσοι δεν σε είδαν κατάματα ζωή

όσοι έκανα λάβαρο την ασφάλεια ... τη σιωπή

όσοι έμειναν νοσταλγοί μιας φύσης μοιραίας

στο κατώφλι της μέρας

που ο ήλιος δεν πρόλαβε να αγγίξει τον ορίζοντα

της όχθης που δεν έφτασαν

και ο ποταμός έκρυψε στα κρύα νερά του τα λόγια που ειπώθηκαν.

Κοφτερό μαχαίρι απομένει η ανάμνηση

ενός περίπατου γύρω απ΄ το ασημένιο φεγγάρι

ο νους πεισματικά σταμάτησε σ΄ αυτές τις ώρες

της διπλής μοναξιάς

αφαιρώντας τα στολίδια της νύχτας

βλέπεις μια μάγισσα να σου κλέβει τη ζωή

σαν αντάλλαγμα για όσα ένιωσες

μικρή δέηση στη φύση η συνάντηση μας.

¨Σε συνάντησα πάλι"

Σε βρήκα και πάλι

να πολεμάς τη σιωπή

σε ένιωσα κι απόψε

να μου γνέφεις γιατί

κι αφέθηκα χωρίς να το θέλω

στης αγάπης το τρένο

για μια ακόμα φορά

να παλεύει η καρδιά

χωρίς κανείς να απαντά

κι ο καιρός επιμένει να με πονά

καθώς οι πληγές είναι ακόμα

αξημέρωτα θηρία στου νου το κυκλώνα

και τα απάτητα κάστρα

να παραμένουν κλειστά

στην άμμο μιας καλοκαιρινής ακτής

που δεν επισκέφτηκε ποτέ κανείς

ερημιά και ο αέρας να πληγώνει τα μάτια

που δεν στέγνωσαν από τα διαμαντένια δάκρυα

εικόνες φυγής στήνουν το σκηνικό

μιας γεμάτης γιορτής με το πλήθος βουβό

μουσικές και βιολιά πάγωσαν στης απουσίας το λυγμό

κι αφέθηκαν τα δοξάρια να αναζητούν της μελωδίας

τον ήχο

άγνωστος επιβάτης σε προορισμό που δεν γνώρισε οδηγό

κι οι αποσκευές εμπειρίες που από το χτες ξυπνούν

τον καημό

άφησα τη νύχτα να με μεθύσει κι απόψε

η φωτιά δεν έσβησε και η σκέψη μου σε σένα σκόνταψε

μην με αφήσεις πάλι να σε σβήσω

άφησέ με τα βήματά σου να ακολουθήσω

η αγάπη άφησε μια σκιά και την έκλεισα μέσα

ο έρωτας ακόμα με πονά και εγώ σου λέω έζησα!

Ερωτικό ταγκό

Φιγούρες λικνίζονται σε χορό ερωτικό δάχτυλα χεριών πλέκονται σφιχτά και δίνουν το ρυθμό. Βήματα ανάλαφρα σαν ψίθυροι εραστών μπερδεύονται στην αρμονία λάγνων ήχων. Μάτια δεμένα με τη κλωστή του πόθου γράφουν συνθήματα λατρείας ερωτικού λόγου. Αέρινες ανάσες σαν ψίθυροι εραστών σαν πολεμόχαρες θεές που λυτρώνουν απ' το λάθος.

«Ταξίδι χωρίς προορισμό»

 

Ήρθες και πάλι στου φεγγαριού τη χάση να μου φέρεις της θύμησης τα περασμένα έτσι με λόγια άφησες τη νύχτα να με ξελογιάσει κι άπλωσες το χάδι να με φέρει σε σένα. Ταξίδι χωρίς προορισμό χάθηκε μες στης ομίχλης το καιρό η αφετηρία κι ο οδηγός ξεχάστηκε να σταματήσει στο σταθμό που της ζωής σου είναι η μαγεία.

" Έρωτας είναι..."

 

Είναι το κελάρυσμα των νερών απ’ τις πηγές είναι το θρόισμα των φύλλων απ΄ το φθινοπωρινό αεράκι είναι η πρωϊνή δροσιά πάνω στα λουλούδια είναι το πρώτο πέταγμα του αετού. Είναι η δίψα που δεν βρίσκει νερό είναι η πείνα που δεν έχει κορεσμό είναι τα αφρισμένα κύματα μιας θυμωμένης θάλασσας είναι η λάβα από ηφαίστειο που χιμάει και κατακαίει τη γη. Είναι όνειρο μαζί και εφιάλτης είναι λύτρωση και αγχόνης η κραυγή είναι δημιουργία είναι καταστροφή είναι έκσταση και κάθαρση μαζί. Είναι ο έρωτας είναι η ζωή είμαι εγώ είσαι εσύ διαβατήριο ζητάμε να περάσουμε στην αντίπερα όχθη κει που η αγάπη κατοικεί.

" Σιωπή "

Της σιωπής φίλη καλή
είναι σ’ απάτητο βουνό
άηχη και άδηλη κραυγή
να τραγουδά το πόνο.

Νεράιδες, πουλιά και ξωτικά
απαλύνουν τα έρημα σοκάκια
κάτω από μελωδικά νερά
ν’ ακούγονται φθηνά στιχάκια.

Σε κρυφό δωμάτιο του νου
ο ήλιος να φωτίζει σκιές
να ξεκλειδώνει στιγμές του πρωινού
και οι Ερινύες λαθροθήρες των ονείρων του χθες.

Άκυρη ακροβασία
ανάμεσα στα θέλω και τα μη
να φαντάζει η ανείπωτη επιθυμία
κάποιου φυλακισμένου η φυγή.

"Ψίθυροι της νύχτας"

Μιλάς κι απόψε με τ’ αστέρια
ήσυχες κουβέντες μοναξιάς
ψίθυροι καθρέφτες της βραδιάς
να στέκουν ορμητήριο μιας ένωσης μοιραίας.

Οι σκέψεις σου φωτεινά σημάδια
σημαίνουν μονοπάτια στα δικά μου σκοτάδια
έτσι να φτιάχνω τους απάτητους δρόμους
που θα με φέρουν κοντά σου.

Σιωπή μου αδυσώπητη
μαρτύριο στο μυαλό και στο κορμί
σαν εγκλωβισμένη στα θέλω και στα μη
να αφήσω όλα όσα με πάνε πίσω ... ζωή .

Μιλάω κι απόψε με μένα
κι ο νους μου τρέχει μακριά με της αγάπης τρένα
εικόνες προσπερνά
μα στέκει με τα μάτια καρφωμένα
στη σκέψη μιας μορφής
αγγελικά πλαστή απ’ το ουράνιο νεφέλωμα.

Μικρές αναπνοές

Κατοικώ στης σκιάς το λυγμό

κι αφήνομαι σαν χαλίκι στου ανέμου το καιρό.

Κοιτώ εικόνες ερείπια μιας μνήμης
κι αφουγκράζομαι μουσικές μιας γλυκιάς οδύνης

Ανακαλύπτω το αύριο ψιθυρίζοντας το χθες
κι ονειρεύομαι ζωές τυλιγμένες σε μικρές αναπνοές.

Ντύνω την αυγή με τα χρώματα του νου
και χάνομαι σε μελωδία ενός αφανέρωτου δειλινού.

Βάζω σημάδι για τη ρότα των θέλω
και συλλέγω φεγγάρια οδηγούς να τα έχω.

Σβήνω τα σύννεφα μια σκέψης θολής
κι ακουμπώ τις πληγές μιας θαλασσινής σιωπής.

Καταιγίδα

Σκοτεινιάζει ο ουρανός

θυμώνει η σκέψη

κρύωσε ο καιρός

πάγωσε στα χείλη η λέξη.

Αμφισβήτησε η καρδιά

αρνήθηκε τη μέρα να αδράξει

αφέθηκε στη μοναξιά

φοβήθηκε ψηλά να πετάξει.

Κέρινα φτερά

κάηκαν στου πόθου τη ματιά

ένας δρόμος όρισε τα βήματα

ένα μονοπάτι χώρισε τα αισθήματα.

Η αύρα της νύχτας

Η νύχτα φωτίζει τα βήματα πάνω στα μονοπάτια της μνήμης γνώριμες φωνές, διαβάτες του χτες έρχονται δειλά και ξυπνούν τις σιωπές. Νότες μιας παρτιτούρας χαμένης στήνουν χορό νοσταλγίας σε όνειρο παραμυθιού με θεατές φύλακες ενός άλλου φεγγαριού. Η σκέψη χύνεται σαν αερικό στον ουρανό της νύχτας και τα άστρα σαν ασημένια καρφιά φανερώνουν σημάδια από λόγια αιχμηρά.

Μια μοιραία συνάντηση...

Συννεφιασμένος ουράνιος θόλος σκιάζει τη μέρα μου. Κάθομαι και αφουγκράζομαι αυτή τη μοιραία συνάντηση, καθώς ψίθυροι αιωρούνται στο ουράνιο νεφέλωμα...έτσι φτιάχνονται οι ιστορίες, έτσι μπερδεύονται αναπνοές και απλώνονται εικόνες ντυμένες με αυτή τη γνώριμη μυρωδιά της γαζίας, σαν από παλιό θερινό σινεμά...φέρνουν θύμισες, σαν σε άβυσσο να ήταν θαμμένες, που διαπερνούν το σώμα και σε ξυπνούν από λήθαργο, καταργώντας αυτό το νόμο της φυσικής, την αδρανή κατάσταση, που σε οδηγεί σε τέλμα...ένα τέλμα που έχει φυλακίσει κάθε αίσθηση, κάθε κίνηση, κάθε σκέψη για δημιουργία...και απλά σε αφήνει να υπάρχεις, να καταλαμβάνεις αυτό το μικρό χώρο στο σύμπαν, για να αποκτάς τα όρια της οντότητας, της αιτίας της ύπαρξης...έτσι απλά για να μην καταργείσαι!