"Το γράμμα"

Σου γράφω ένα γράμμα

με της καρδιάς το ψίθυρο

βουτώ τυφλά τις λέξεις

σε έρωτα ανίσχυρο

φωνάζοντάς σου ν’ αντέξεις

ξυπνώντας σε απ’ το λήθαργο.

Σου γράφω ένα γράμμα

στης μοναξιάς μου τη γιορτή

στα μάτια τη νύχτα να κοιτάς

σαν κάνεις μιαν ευχή

στ’ αστέρια φυλώ ό,τι αγαπάς

σε κείνα ατενίζω των ματιών σου την αυγή.

Σου γράφω ένα γράμμα

κι ειν’ το μελάνι ακόμα νωπό

αίμα που σταλάζει σε κέρινο σώμα

ανάσα που τρέμει στο κενό

ζωή αφημένη σε κώμα

κι η πένα να πολεμά την έρημο.

Σου γράφω ένα γράμμα

μα αυτό ποτέ δεν θα το δεις

κουβάρι μαζεύω τη θλίψη

ιππότες οι λέξεις της λογικής

κι εγώ στης νύχτας την έκλειψη

μαθαίνω χώρια σου πως είναι να ζεις.

«Λέξεις»

Μικρές κυρίες

ατμοσφαιρικά χορεύουν

σε τεντωμένο σχοινί

φορώντας πολύχρωμα προσωπεία.

Γοητευτικές ντίβες

τραγουδώντας σε σοκάκια φράσεων

που τα λούζει ανέμελα

η πορφύρα αινιγματικής σελήνης.

Μάγισσες της οργής

καταπέλτες κοφτερών ονομάτων

θρυμματίζουν τα μέλη

και ανθίζουν σαν αγκάθια στο σώμα.

Φιλόδοξες θεατρίνες

φορώντας διαλεχτά στολίδια

κομπάζουν με πόζες στο φως

καθρεφτίζοντας το ναρκισσισμό τους.

Αξιοπρεπείς κυρίες

με παρηγορητική ματιά

και μια χούφτα κουράγιο στα χέρια

δύσκολα τις φράσεις αρθρώνουν

σαν το αντίο φυσήξει ο αέρας.

Μικρές κυρίες ατενίζουν ώριμες εξουσίες.

¨Ποιητής¨

Ένας ρομαντικός πολεμιστής

με όπλα μυριάδες, τις λέξεις

οπλίζει και γράφει,

σωπαίνει, κραυγάζει,

σε πεδίο πολέμου

με εικόνες ζωής

ρουφάει μελάνι

και ζωγραφίζει με αίμα ψυχής

σε χρυσοκέντητο καμβά.

Καταγής χυμένα ημιθανή σώματα

άλλα θα γεννηθούν ξανά

άλλα θα μείνουν στο σκοτάδι

στα σκονισμένα αφανή δωμάτια του Άδη.

Ένας ρομαντικός πολεμιστής

σ’ ένα ατέλειωτο πόλεμο

με το είδωλό του

με τον έρωτα

με τη φύση

με τη ζωή

με το θάνατο

με το αύριο

με την αρχή με το τέλος

μα δεν έχει τέλος αυτός ο ακήρυχτος πόλεμος

δεν έχει ήρωες

δεν έχει νικητές και ηττημένους

της λέξης η μάχη φαντάζει γιορτή.

¨Έρημη πόλη¨

Φώτα σε μια έρημη πόλη
παγερή η σιωπή, να σκοτώνει
ακούγονται αυλοί να ηχούν σε σκοπό αργό ...
σαν θάνατο.

Μυστικιστική ατμόσφαιρα σαν σε ιερή τελετουργία
πλέκει το πέπλο στον ιστό της η φαντασία,
πλανεύτρα, θεά των αισθήσεων,
υποβάλει λατρευτικά τη μύηση σε κόσμους παραισθήσεων.

Έρημοι δρόμοι μοναξιάς
κλέφτες που ερίζουν για λάφυρα μιας λείας
άρπαγες δαίμονες
που ντύνονται ενδύματα ευγενείας.

Θάνατος κάθε μέρα απουσίας
σαν δάκρυ που κυλά
μέσα από άδεια αγκαλιά 
ανεκπλήρωτης λατρείας.

Θέλω να ντύνομαι το σώμα σου
κάθε που χαράζει.
Θέλω να γίνεται η ανάσα μου ιστός
κι αυτή να σε αγκαλιάζει.

«Άγονη λήθη»

Η φυλακή της σιωπής ελευθερώνει τη μνήμη

σε δύσβατα όρη αλώθηκε η θέληση του νου

να μάθει στη καρδιά της λογικής τα ίχνη

στα βήματά της να σβήνει σημάδια χωρισμού.

Αρνήθηκε ο καιρός τη λύτρωση να φέρει

μουδιάζει η κραυγή σε σύννεφου φυγή

η μοίρα χιμάει στη πληγή σα κοφτερό μαχαίρι

κι η βροχή αμείλικτη τρυπώνει στη στιγμή.

Ξημέρωσε νωρίς της μοναξιάς το δάκρυ

χωρίστηκε στα δύο του πόθου το φιλί

απόμεινες μονάχος να λογαριάζεις κάτι

ό,τι ποτέ δεν πίστεψες και ρώταγες γιατί.

Τα λόγια σκέπασε το χιόνι της αλήθειας

και πάγωσε το χρόνο αιώνια να θρηνεί

σαν πειρατής η σκέψη ύστατης βοήθειας

καράβι τσακισμένο σε θάλασσας ορμή.

"Κλειδωμένη μελωδία"

Μια κιθάρα στα χέρια ενός μουσικού…
με μισές τις χορδές,
αισθάνεται ανήμπορος να συνθέσει μελωδία,
τα δάχτυλά του αγκαλιάζουν
εκστατικά
το ρυθμό της ζωής…
που ασθμαίνει
μάταιη η προσπάθεια
να ακουστεί η φωνή.
Σιωπή...
κρυφή κλειδωμένη μουσική …
χωρίς στίχους
γραμμένη με της νύχτας τα χρώματα
και της γης τα αρώματα
μετά από καταιγίδα
που ξέσκισε
της καρδιάς τα φύλλα .

"Της αγάπης τα δίχτυα"

Απλώνω τα χέρια στη σιωπή
μια σκέψη κουρσεύει το μυαλό μου
κι η νύχτα ακροβατεί
στην άκρη των ματιών μου.

Κλείνω για πάντα τη κραυγή
μέσα στα σωθικά μου
διάφανο μαχαίρι στο κορμί
λάφυρο του πόνου η καρδιά μου.

Χύνω τις μνήμες στη λήθη
σκόνη στη λάμψη του χθες
σαν πύρινη σφαίρα στα στήθη
του μυαλού μου οι υπεκφυγές.

Τη σκέψη μου αιώνια κλείδωσες
στου έρωτά σου τα παιχνίδια
τα όνειρά μου πλήγωσες
μες στης αγάπης σου τα δίχτυα.